Wielce Błogosławiony Myrosław Iwan (Lubacziwskyj)

Wielce Błogosławiony Myrosław Iwan Lubacziwskyj, Arcybiskup Większy i Kardynał (1984-2000).

Urodził się i wychował na Zachodniej Ukrainie. Spędził także trzy lata w Lwowskim Grecko- Katolickim Seminarium Duchownym, obecnej Akademii Teologicznej.

 Zdobywając wykształcenie  za granicą  przez długie lata nie mógł powrócić na okupowaną przez wojska radzieckie Ojczyznę. Pracował jako ksiądz w diasporze amerykańskiej. W 1979r. Lubacziwskyj  zostaje metropolitą Ukraińskiej Grecko-Katolickiej Cerkwi w Filadelfii, a w 1984r. otrzymał nominacje na arcybiskupa większego Ukraińskiej Grecko-Katolickiej Cerkwi.

Po powrocie do Lwowa 30 marca 1991r. Wielce Błogosławiony Myrosław Iwan oczolił odrodzoną Ukraińską Grecko-Katolicką Cerkiew na Ukrainie.  Jako pasterz siedmiomilionowej wspólnoty religijnej, znalazł się w niezwykle  trudnej sytuacji. Powstało przed nim ogromne zadanie, wymagające wytężonej pracy, polegającej na: materialnej odnowie zniszczonych Cerkwi, złagodzeniu napięć i sytuacji konfliktowych, wynikających z wzajemnych stosunków z prawosławnymi , odbudowa różnych cerkiewnych instytucii, rozwiązywanie doraźnych potrzeb duchowieństwa, ukształtowanie relacji z przedstawicielami władz oraz wyjście naprzeciw oczekiwaniom wiernych.

W 1995 roku Lubacziwskyj zachorował na zapalenie płuc, które miało negatywny wpływ na cały jego stan zdrowia. Z kolei w roku następnym, ze wględu na przewlekłą chorobę Arcybiskupa Większego Lubacziwskiego, synod biskupów Ukraińskiej Grecko-Katolickiej Cerkwi powołał Władykę Lubomyra (Huzara) na biskupa pomocniczego zwierzchnika Ukraińskiej Grecko-Katolickiej Cerkwi.

Po śmierci Kardynała Lubacziwskiego 14 grudnia 2000r. tysiące wiernych przyszło pożegnać swojego pasterza i oddać mu ostatnią przysługę.

Wersja dla druku